Алексей Остудин

1962 елда Казанда туа. 131 нче физика-математика мәктәбен тәмамлый.

Балачакта шигырьләр яза башлый, яшүсмер чагында Горький музее каршындагы «Горизонт» әдәби берләшмәсенә йөри, аның җитәкчесе — Марк Зарецкий. Әлеге берләшмәгә күп кенә Казан шагыйрьләре һәм прозаиклары йөри: Равил Бохараев, Айдар Сәхибзадинов, Рөстәм Сабиров, Ирек Мортазин, Евгений Сухов һәм башкалар.

1980 нче еллар башында Мәскәүдә Горький исемендәге Әдәбият институтында укый. 1985—1990 елларда — Ульянов-Ленин исемендәге Казан дәүләт университетының филология факультетында белем ала. 1993 елда Әдәбият институты каршындагы Югары әдәби курсларны (Владимир Гусевның тәнкыйть семинары) тәмамлый^[1].

Әсәрләре 1978 елдан басыла. Шигырьләре «Новый мир», «Октябрь», «Сетевая поэзия», «Смена», «Студенческий меридиан», «Урал»^[2], «Сибирские огни», «ШО» журналларында, «День и ночь», «Истоки», «День поэзии» альманахларында, «Литературная газета», «Литературная Россия», «Труд», «Комсомольская правда» газеталарында һәм башка басмаларда нәшер ителә^[3]. Шагыйрь буларак киң танылуны интернеттагы басмалары ярдәмендә яулый^[4]. 2021—2022 елларда аның шигырь тупланмалары, аерым алганда, «Юность» һәм «Дружба народов» журналларында басылып чыга^[5].

Максимилиан Волошин исемендәге Халыкара әдәби фестивальдә (Коктебель), «Киевские Лавры» Халыкара шигърият фестивалендә (Киев), «Порядок слов» Халыкара фестивалендә (Минск), «Берега» (Владивосток), «Запад наперёд» (Берлин), «Биеннале поэтов» (Мәскәү) фестивальләрендә, Байкалда узган Халыкара шигърият фестивалендә (Иркутск) берничә тапкыр катнаша, Венециядәге «Биеннале искусств» шигърият программасында катнаша^[6].

2018 елның июнендә Владивосток шәһәренең «Литература Тихоокеанской России» фестивале кысаларында Русский утравындагы Ерак Көнчыгыш федераль университеты кампусында бер төркем Мәскәү әдипләре белән берлектә шигърият семинарлары үткәрә.

Ул — Татарстан Республикасы Язучылар берлеге әгъзасы. 2011 елдан — ПЕН-клуб әгъзасы.

Казанда өч Заманча шигърият форумын (2004, 2005, 2008) һәм күпсанлы шигърият кичәләрен оештыручы буларак чыгыш ясый, аларда Россиянең әйдәп баручы шагыйрьләре, шулай ук якын һәм ерак чит илләрнең күренекле әдипләре катнаша.

Казанда ел саен уза торган ике шигъри чараның: Лобачевский исемендәге фестивальнең һәм Хлебников фестиваленең (2011—2017) оештыручысы.

Өйләнгән, улы һәм кызы бар.

• Г. Р. Державин исемендәге республика премиясе (2018) — «Вишнёвый сайт» шигырьләр җыентыгы өчен^[7];
• П. П. Бажов исемендәге Бөтенроссия әдәби премия (2019) — «Вишнёвый сайт» шигырьләр китабы өчен^[8];
• Фазил Искәндәр исемендәге Халыкара әдәби премия (2019) — «Вишнёвый сайт» шигырьләр китабы өчен^[8];
• С. Т. Аксаков исемендәге Бөтенроссия әдәби премия (2020) — «Небо вокруг» шигъри китабы өчен^[9];
• «Литературная газета» басмасының «Золотое звено» әдәби-тарихи бәйгесе премиясе (2022) — шигъри басмалар сериясе өчен^[5];
• Борис Корнилов исемендәге «Навстречу дня!» бәйсез әдәби премиясе (2022) — заманча шигърияттә Корнилов традицияләренә тугрылык өчен^[10];
• «Слово» милли әдәби премиясе (2025) — «Мастер» категориясендә финалист («Шигърият» номинациясе); «Не то, что некоторые» китабы өчен^[11][12];
• А. Б. Чаковский исемендәге «Гипертекст» премиясе (2026) — «Не то, что некоторые» китабы өчен «Шигърият» номинациясендә кыска исемлеккә керүе^[13].

• 1989 — «Весеннее счастье» («Таткнигоиздат» — Казан);
• 1990 — «Шалаш в раю» («Молодая гвардия» — Мәскәү);
• 1993 — «Улица Грина» («Рекламная библиотека поэта» — Мәскәү);
• 2004 — «Бой с тенью» («Крок» — Харьков);
• 2005 — «Рецепт невесомости» («Радуга» — Киев);
• 2007 — «Проза жизни» («Геликон + Амфора» — Санкт-Петербург);
• 2011 — «Эффект красных глаз» («Русский Гулливер» — Мәскәү);
• 2017 — «Вишнёвый сайт» («Русский Гулливер» — Мәскәү);
• 2020 — «Небо вокруг» (МВГ нәшрият үзәге — Ырынбур)^[14];
• 2021 — «Нищенка на торте» («Русский Гулливер» — Мәскәү)^[5];
• 2023 — «На службе весны строевой» («Питер»)^[15];
• 2025 — «Не то, что некоторые» («СТиХИ» — Мәскәү)^[11].