Нар Урини

Нар Урини (паспортта — Ираида Алексеевна Петрова; 16 март, 1913 Җилбулак-Матвеевка авылы, Бәләбәй өязе, Уфа губернасы[1]4 октябрь, 1983, Мәскәү) — прозаик, шагыйрә, драматург, язучы.

Тәрҗемәи хәле

1913 елның 16 мартында Уфа губернасы Елбулак-Матвеевка авылында (хәзерге Башкортстан Республикасы) туган. Казан чуаш педагогия техникумыда укыган. Аннан соң Чуаш дәүләт академия драма театрының театр студиясендә, Россия театр сәнгате институтында (1931 – 1934)[2], Ленинград музыка училищесында белем алган.

Ленинград камалышы елларында Нар Урини Ленинград госпитальләрендә шәфкать туташы булып эшләгән. 1943-1946 елларда ул Ырынбур шәһәрендә заводның җыр һәм бию ансамблен җитәкли. 1946 елда Мытищи шәһәренең «Путь к победе»(«Җиңүгә юл») гәзитәсендә эшли. Беренче тапкыр үзенең әдәби әсәрен 1955 елда бастырган.[1]"Родная Волга"("Туган Идел") журналында.[2] 1980 елда ССРБ Язучылар берлеге әгъзасы була.

Ул 1983 елның 4 октябрендә озак вакытлы авырудан соң вафат була.[3]

Китаплар

Искәрмәләр

  1. 1 2 Нар Урини//Электронлă вулавăш  [чуаш.]
  2. 1 2 Петрова Ираида Алексеевна//Литературная карта Республики Башкортостан [рус.]
  3. Ираиды Алексеевны Петровой-Нарс 2020 елның 18 сентябрь көнендә архивланган.//Bizhbulyak.ru [рус.]
  4. Петрова Ираида Алексеевна//Чувашская Энциклопедия [рус.]