Динис Бүләков

1944 елның 18 маенда БАССР Мәләвез районы Арслан авылында туган. Воскресенский урта мәктәбен , Бәләбәй авыл хуҗалыгы техникумын (1964), Мәскәүдә әдәбият институтын (1974) тәмамлый. 1964-1965 елларда Бәләбәй районы «Җиңү байрагы» газетасында эшли. 1965-1968 елларда хәрби хезмәттә. «Совет Башкортстаны» газетасында, «Агыйдел» журналында әдәби хезмәткәр, «Пионер» урналының баш мөхәррире була.

• 1986 елдан радио һәм телевидение комитеты рәисе.
• 1986-1990 – БР журналистлар берлеге рәисе.
• 1988-1995 – БАССР (БР) язучылар берлеге рәисе.^[1]

Урта мәктәптә, техникумда укыганда ук әдәбият белән кызыксына, шигырьләрен республика матбугатында бастыра. Беренче хикәяләр җыентыгы «Кояш ярчыгы» 1971 елда нәшер ителә. «Авылымның ак өйләре» (1973), «Сары сандугач баласы» (1975), «Акбүз алышка чыга» (1977), «Кыңгырау чәчәк» (1979) повестьларында мавыктыргыч образлар тудыра. «Упкын читендә бию» (1981), «Кыерчык ай» (1983), «Чаган яфрак яңарта» (1985), «Шарлавык» (1987), «Килмешәк» (1988) повесть-романнары белән сәләтле прозаик икәнен раслый. «Гомер бер генә» (1994), «Туздырылган тәмуг» (1996) романнары рухи дөнья проблемасын калку күтәрә. «Төнге оҗмах» (1994) пьесасын язды. Балалар өчен әсәрләре бар.^[2]

• Г. Сәләм премиясе (1980) – «Иң озын төн» (1978), «Кыңгырау чәчәк»(1979) китаплары өчен.
• Салават Юлаев премиясе (1993) – «Гомер бер генә» (1993) романы өчен.
• РБ атказанган мәдәният хезмәткәре (1992)
• Ф. Кәрим премиясе (1999)

ССРБ язучылар берлеге әгъзасы (1973)

Мәләвездә, Сибайда урамнар язучының исеме белән аталган.